Przyrzekam

Nigdy nie zapomnę

nie skreślę, nie wymażę z pamięci…

Przyrzekam.

W cichym promieniu słońca

w płaczącej letniej burzy

w krzykach gęsi lecących na wschód

w śpiewie pszczół, w perłowych blaskach nocy

w szeleście drzew roniących łzy

będziesz ty…

Wiem, że zapomnę

o stęsknionym niebie

w jesiennej porze

o białych płatkach śniegu

o tym jak się rumienią ranne zorze

jak pachnie piasek na morskich brzegu

jak gaśnie złoto słońca – ale ciebie

będę pamiętać na zawsze…

I wiem, że przypomnę sobie

odnajdę, przybliżę, gdy powieje wiatr

od śnieżnych Tatr

i zaszumi łzami

i wspomnieniami

o tamtych dniach…

Gdy zapalą się gwiazdy na niebie

jak brylanty na aksamitnym tle

i pomyślę, że za tobą, że o tobie, że dla ciebie…

I zasypiam i śnię

a ty w moich snach

7,8 czerwca 1993