MARIA ZACHOWYWAŁA WSZYSTKIE TE SŁOWA
I powiedział do nich: Czemu mnie szukaliście? Czy nie wiedzieliście, że muszę być w tym, co należy do mego Ojca? Lecz oni nie zrozumieli tych słów, które im mówił. Wtedy poszedł z nimi i wrócił do Nazaretu, i był im posłuszny. A jego matka zachowywała wszystkie te słowa w swoim sercu. A Jezusowi przybywało mądrości i wzrostu oraz łaski u Boga i u ludzi. (Łk 2, 49-52)
PAN Jezus w swoim Boskim Słowie wyraźnie odznaczył swoją ziemską matkę, Marię, kiedy pobudził ciężarną Elżbietę do pełnego egzaltacji wyrażenia wiary: „I zawołała donośnym głosem: Błogosławiona jesteś między kobietami i błogosławiony jest owoc twego łona. (Łk 1, 42)
Pismo Święte nie rozwodzi się wiele nad postacią Marii (wszak akcentuje raczej Osobę i dzieło PANA naszego Chrystusa), jednak czytamy w nim, iż jednym z wyróżniających ją zwyczajów była głęboka znajomość Pisma, czego dała dowód ucząc się słów Jezusa na pamięć. Tak możemy zrozumieć fragment ewangeliczny „A jego matka zachowywała wszystkie te słowa w swoim sercu.”
PAN Jezus na kartach Biblii pochwalił swoją ziemską matkę, wspaniałą chrześcijankę, kiedy zaznaczył, że On sam błogosławi tych, którzy „strzegą” Jego słów: „On zaś odpowiedział: Błogosławieni są raczej ci, którzy słuchają słowa Bożego i strzegą go.” (Łk 11, 28) Możemy się domyślać, iż chwaląc ogół ludzi, wspomniał również o swojej matce.
Bezokolicznik „strzec czegoś” oznacza w języku polskim według definicji AI „pilnować, ochraniać, stać na straży czegoś lub kogoś, aby zapewnić bezpieczeństwo, zachować w całości lub uchronić przed niebezpieczeństwem. Jest to synonim dozorowania, dbania o to, by coś nie zginęło lub nie zostało zniszczone, a także przestrzegania zasad (np. strzec prawa).” Zachowywać Słowo Pańskie to chronić je, pilnować go, tak jak strzeżemy największych tajemnic i dbamy o nasze granice. Rozpatrując kontekst tego bezokolicznika dodajemy mu znaczenie pilnowania i strzeżenia naszych skarbów, kosztowności, rodzinnych pamiątek, rodowych klejnotów, bliskich sercu zdjęć ważnych dla nas osób. Bojąc się kary i nagany, strzeżemy prawa, regulaminów, zasad współżycia społecznego. Biblia jest nasycona, wręcz gęsta od przykazań, nakazów i zakazów, pełna poetyckich, chwytających za serce treści, to jest prozy poetyckiej, egzaltacji, glorii, triumfu i zawiera atmosferę nieustannej, zaciekłej walki (fizycznej i duchowej.) Biblię należy strzec jak największego skarbu, jak majętności, jak rodowych pamiątek, jak czegoś, do czego codziennie wracamy.
„Niech będą ci miłe słowa moich ust i rozmyślanie mego serca, PANIE, moja Skało i mój Odkupicielu!” (Ps 19, 14) W psalmie dziewiętnastym król Dawid w sposób otwarty i nie pozostawiający wątpliwości ani niejasności chwali Boże stworzenie za nieustanny hołd składany Bogu Stwórcy: „Przewodnikowi chóru. Psalm Dawida. Niebiosa głoszą chwałę Boga, a firmament obwieszcza dzieło jego rąk. Dzień dniowi opowiada słowo, a noc nocy oznajmia wiedzę. Nie ma języka ani mowy, w których nie słychać ich głosu. Ich zasięg rozchodzi się po całej ziemi i na krańce świata ich słowa. Na nich wystawił namiot słońcu. A ono wychodzi jak oblubieniec ze swojej komnaty, cieszy się jak mocarz, który rozpoczyna bieg.” (Ps 19, 1-5) Aby rozmyślać na Słowem Boga i obwieszczać dzieło jego rąk, potrzebujemy najpierw dobrze je poznać, zgłębić, zrozumieć, docenić i wreszcie zachować w sercu, czyli najwyraźniej – zapamiętać. Kolejnym krokiem, do którego pobudzi nas Duch Święty, i na który powinniśmy odpowiedzieć posłuszeństwem, jest ogłaszanie Słowa na ulicach naszych miast, miasteczek i wsi, w domu, w pracy, w rodzinie, wśród przyjaciół, podczas czasu wolnego, w mediach, w więzieniu, w szpitalu. Może przybierze ono formę głośnej recytacji Biblii i to może wystarczyć. Wówczas będziemy jak słońce – nasz zasięg rozejdzie się po całej ziemi.
Tak, istotnie, PAN Jezus i prorocy zachowali w swojej pamięci Boże Słowa, skoro w każdej okoliczności byli w stanie je przywołać i dzięki nim zwyciężyć w spotykających ich próbach wiary. PAN Jezus Chrystus, gdy kuszony przez Szatana, cytował mu Pismo słowo w słowo i czytamy następujące sprawozdanie z pustynnego kuszenia Syna Bożego: „I powiedział mu: Jeśli jesteś Synem Bożym, rzuć się w dół, jest bowiem napisane: Rozkaże o tobie swoim aniołom i będą cię nosić na rękach, abyś nie uderzył swojej nogi o kamień. Jezus mu odpowiedział: Jest też napisane: Nie będziesz wystawiał na próbę Pana, swego Boga.” (Mt 4, 6-7)
Kolejno dowiadujemy się z Pisma, iż PAN zwykł modlić się „tymi samymi słowami”, a więc powtarzał pewne sformułowania, odnosząc się do Ojca i przystępując przed Jego tron: „Potem przyszedł i zastał ich śpiących. I powiedział do Piotra: Szymonie, śpisz? Nie mogłeś czuwać jednej godziny? Czuwajcie i módlcie się, abyście nie ulegli pokusie. Duch wprawdzie jest ochoczy, ale ciało słabe. I odszedłszy znowu, modlił się tymi samymi słowami.” (Mk 13, 37-39)
Zapamiętawszy dobrze i na długo tę lekcję, Piotr i inni apostołowie dawali później wyraz swojemu posłuszeństwu Jezusowi, cytując fragmenty Biblii z pamięci. Przyjrzyjmy się bliżej przykładowi apostoła Piotra, opoce chrześcijańskiego, nowotestamentowego Kościoła, kiedy naucza i prorokuje w Dzień Pięćdziesiątnicy: „Ale to jest to, co zostało przepowiedziane przez proroka Joela: I stanie się w ostatecznych dniach – mówi Bóg – że wyleję z mego Ducha na wszelkie ciało i będą prorokować wasi synowie i córki, wasi młodzieńcy będą mieć widzenia, a starcy będą śnić sny. Nawet na moje sługi i służebnice wyleję w tych dniach z mego Ducha i będą prorokować. I ukażę cuda na niebie w górze i znaki na ziemi na dole, krew, ogień i kłęby dymu. Słońce zamieni się w ciemność, a księżyc w krew, zanim nadejdzie ten dzień Pański, wielki i okazały. I stanie się, że każdy, kto wezwie imienia Pana, będzie zbawiony.” (Dz 2, 16-21)
Biblijna koncepcja rozmyślań serca (hebr. hagah) oznacza głębokie, dobrze zakorzenione myśli, intencje i marzenia; jest czymś więcej niż ulotną refleksją, do której nie przywiązujemy należytej wagi ani uwagi. Kiedy uczysz się Słowa na pamięć, wtedy oczyszczasz pragnienia i postanowienia swojego serca, dostosowujesz je do Bożych celów dla siebie i dla świata, unikasz „ciemności”, mieszkającej w sercu prostaczka. (Rz 1, 21; Rz 1, 18, 21). Zachowywanie i strzeżenie słów Boga w Biblii jest wyrazem głębokiej miłości do Trójcy Świętej i na nim powinniśmy budować fundament naszego życia.
Uczenie się fragmentów Biblii na pamięć daje również wiele duchowych oraz intelektualnych korzyści, intensywnie trenuje mózg, zwiększa koncentrację, mobilizuje funkcje poznawcze, a co jest z tym związane przyśpiesza zdobywanie nowej wiedzy. Dzięki pamięciówce jesteśmy należycie wyposażeni, by w kluczowych momentach przywołać aktualne i istotne informacje i skojarzyć fakty, zbudować rozsądną, trafną wypowiedź. Powtarzanie materiału biblijnego stymuluje także rozwój neuroplastyczności kory mózgowej, pozytywnie wpływa na funkcje hipokampa, stanowiącego strukturę w mózgu (część układu limbicznego), która odgrywa zasadniczą rolę w procesach pamięciowych oraz emocjonalnych. Hipokamp tworzy pamięć długotrwałą oraz umożliwia tworzenie nowych wspomnień, to jest odpowiada za pamięć deklaratywną.
Nauka na pamięć absolutnie nie powinna stać się zaledwie technicznym „wkuwaniem” nowej wiedzy, ale przede wszystkim metodą na pogłębienie duchowości i stałą łączność z Duchem Świętym poprzez spisane Słowo Boże. Recytując następnie na głos Słowo Boże, na ulicach naszych miast, miasteczek i wsi, idąc drogą, ogłaszamy Królestwo Boże, które nie jest odległe od żadnego z nas.
Na koniec, uczenie się Biblii na pamięć warto rozpocząć od krótkich, popularnych fragmentów (np. Ośmiu błogosławieństw, Dekalogu, wybranych psalmów, prologu Ewangelii św. Jana). Pamiętajmy o regularnej medytacji, głośnym czytaniu, notowaniu wersetów oraz wykorzystywaniu aplikacji i fiszek. Powyższe metody to nic innego jak tylko narzędzia do chowania i strzeżenia Biblii w sercu, a zapamiętane słowa i zdania przemienią się dla nas z czasem w modlitwę do naszego PANA Boga, Zbawiciela.