Książka

Żmija mówi do Ślimaka

„Napiszemy razem książkę

zdobędziemy wielką sławę

wzbogacimy się też troszkę”

Ślimak spiekł wielkiego raka

„Co Ty mówisz, moja droga

ja zaproszę Cię na kawę

o tym chyba Ty marzyłaś”

„Tak, spotykać chcę się z Tobą

ale pisać też bym chciała

jesteś mądry, twórz eseje

chcę, by ludzkość się uczyła

jak należy żyć ze sobą”

Ślimak boki rwie, się śmieje

„A kto wyda nam te dzieła?

Jak pouczać pragniesz ludzi?

Oni mądrość mają w brzuchu” –

tak jej zapał Ślimak studzi

„Chcę, byś zażył więcej ruchu

i byś palcem zdobył laury

to nas popchnie do wesela

i w nas wleje płomyk wiary

Czynić dobrze się opłaca

niechaj wszyscy o tym wiedzą

mieszkasz przecież tuż za miedzą

nie za wielka jest to praca”

Ślimak pięknie się ukłonił

zbladł, spoważniał, wzniósł swe rogi

„Już nie będę daru trwonił

i przemyślę swoje drogi

Tyś mnie, Żmijo oświeciła

szlak mi nowy pokazałaś

będę czynił, jak kazałaś

chcę, byś ze mną zawsze żyła”

Żmija się rozweseliła:

„Zastanowię się”, szepnęła

„Nie od razu bym Cię wzięła,

bądź cierpliwy, w tym jest siła!”