Liść tęsknoty

           

Tęsknoty liściu mój

przed oknami z bzu

wirujesz

wiem, płyniesz szlakiem

tych krakowskich domów białych

tam, gdzie pamięć staje się dobrem

i brązowy widzi się świat

przystajesz i szukasz

a kiedy znajdujesz, pukasz

i co zastajesz?

Wiem, płyniesz

niekończącym się szlakiem

prób, upadków

znaków zapytania

chcesz, by cię otwarto

łakniesz przeczytania

złożony w pół

wyglądasz całości

pragniesz drewna zmienionego w stół

mleka zmienionego w masło

pszennej krągłości

na krzyk dziecka płaczesz

i prawie matką się stajesz

kołysząc w takt

i wątłym będąc, powracasz szybko:

a może jesteś chorą wyobraźnią tylko?

chorą z miłości

17 marca 1995