Tak oto Nitkę dotyka głupota i ciemnota, głębokie zwątpienie. Jest bliska porzucenia swojej wiary, zgodnie ze słowami wielkiego chrześcijanina i wzoru ludzi wierzących, apostoła Pawła, z ostatniego rozdziału Dziejów Apostolskich: „Albowiem otępiało serce tego ludu, uszy ich dotknęła głuchota, oczy swe przymrużyli, żeby oczami nie widzieli i uszami nie słyszeli, i sercem nie rozumieli, i nie nawrócili się, a ja żebym ich nie uleczył.” (Dz 28, 27)
Dalej, w liście do Rzymian, apostoł Paweł w Duchu Świętym wypowiada się w kwestii cierpienia za wiarę. Zachęca do pokonywania i odrzucenia wstydu, do nieodzownej, wymaganej nieustępliwości ludzi zbawionych, jako że cierpienie takie ma wiekuistą wartość i za takie należy je uważać: „Albowiem nie wstydzę się Ewangelii Chrystusowej, jest ona bowiem mocą Bożą ku zbawieniu każdego, kto wierzy, najpierw Żyda, potem Greka, bo usprawiedliwienie Boże w niej bywa objawione, z wiary w wiarę, jak napisano: A sprawiedliwy z wiary żyć będzie.” (Rz 1, 16-17) Oraz: „Albowiem gniew Boży z nieba objawia się przeciwko wszelkiej bezbożności i nieprawości ludzi, którzy przez nieprawość tłumią prawdę. Ponieważ to, co o Bogu wiedzieć można, jest dla nich jawne, gdyż Bóg im to objawił. Bo niewidzialna jego istota, to jest wiekuista jego moc i bóstwo, mogą być od stworzenia świata oglądane w dziełach i poznane umysłem, tak iż nic nie mają na swoją obronę, dlatego że poznawszy Boga, nie uwielbili go jako Boga i nie złożyli mu dziękczynienia, lecz znikczemnieli w myślach swoich, a ich nierozumne serce pogrążyło się w ciemności. Mienili się mądrymi, a stali się głupi. I zamienili chwałę nieśmiertelnego Boga na obrazy przedstawiające śmiertelnego człowieka, a nawet ptaki, czworonożne zwierzęta i płazy; dlatego też wydał ich Bóg na łup pożądliwości ich serc ku nieczystości, aby bezcześcili ciała swoje między sobą, ponieważ zamienili Boga prawdziwego na fałszywego i oddawali cześć, i służyli stworzeniu zamiast Stwórcy, który jest błogosławiony na wieki. Amen.” (Rz 1, 18-25)
Nitka zna obecność PANA i swój pobyt w lesie uważa za Bożą łaskę, nie zapomina też ani nie wątpi o jego istnieniu, jest jednak wystygnięta i chłodna. PAN Nitki nakłania ją do kultu w gronie świętych, choć ona ledwie tylko go obecnie słyszy, mówi do niej słowami wielkiego apostoła Pawła, naszego brata i wodza w naszej świętej wierze: „Staczaj dobry bój wiary, uchwyć się żywota wiecznego, do którego też zostałeś powołany i złożyłeś dobre wyznanie wobec wielu świadków. Nakazuję ci przed obliczem Boga, który wszystko ożywia, przed obliczem Chrystusa Jezusa, który przed Poncjuszem Piłatem złożył dobre wyznanie, abyś zachował przykazanie bez skazy i bez nagany aż do przyjścia Pana naszego Jezusa Chrystusa.” (I Tm 6, 12-14)